"The Problem with the world is that the intelligent people are full of doubts while the stupid ones are full of confidence"

~Charles Bukowski

"Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναιγεμάτοι αμφιβολίες ενώ οι ηλίθιοι αυτοί είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση"
~ Charles Bukowski

Ο Ματρόζος

Ένας Σπετσιώτης γέροντας, σκυφτός από τα χρόνια,

με κάτασπρα μακριά μαλλιά, με πύρινη ματιά,

σαν πλάτανος θεόρατος γυρμένος απ' τα χιόνια,

περνούσε πάντα στο νησί τα μαύρα γηρατειά.

Είναι από κείνη τη γενιά κι ο γέρο καπετάνος

που ακόμα και στον ύπνο του την έτρεμε ο Σουλτάνος.

Είναι από κείνους που έχυσαν το αθάνατό τους αίμα,

από τους χίλιους που έβγαλες πατρίδα μου χρυσή,

είναι από κείνους που έβαλαν στην κεφαλή σου στέμμα

και άγνωστοι σβηστήκανε στο δοξαστό νησί.

Είχες αστέρια ολόλαμπρα στον ουρανό σου κι άλλα,

μα εκείνα που δεν έλαμψαν ήσανε πιο μεγάλα.

Σαν έγραψαν με το δαυλό της ιστορίας μόνοι,

χωρίς γι αυτούς τους ήρωες μια λέξη αυτή να πει,

με την πληγή τους για σταυρό κι ατίμητο γαλόνι,

άλλοι στα δίχτυα εγύριζαν και άλλοι στο κουπί.

Κι οι στολοκάφτες των Σπετσών, τ' ατρόμητα λιοντάρια,

με τις βαρκούλες έπιαναν στο περιγιάλι ψάρια.

Ο γέρος μας παράπονο ποτέ δε λέει κανένα,

μα καπετάνους σαν δεί μες στα βασιλικά,

εκείνους που 'χε ναύτες του με μάτια βουρκωμένα

στα περασμένα εγύριζε και στα πυρπολικά,

και ξαπλωμένος δίπλα μου, μου λέγε εκεί στην άμμο

πόσα καράβια εκάψανε στην Τένεδο, στη Σάμο.

"Παιδί μου, τώρα εγέρασα, παιδί μου θ' αποθάνω",

στο τέλος πάντα μου 'λεγε μ' εν' αναστεναγμό,

"Ένας Ματρόζος δεν μπορεί να κάνει το ζητιάνο,

μα να βαστάξω δεν μπορώ της πείνας τον καημό.

Κλαίω που αφήνω το νησί, θα πάω στην Αθήνα,

πριν πεθαμένο μ' εύρετε μια μέρα από την πείνα...

Μου λεν, ο καπετάν Κωνσταντής, απ' τα Ψαρά κει πέρα,

πως υπουργός εγίνηκε μεγάλος και τρανός,

κι αν θυμηθεί πως τη ζωή του έσωσα μια μέρα

απ' έξω από την Τένεδο, μπορούσε ο Ψαριανός

να κάνει τίποτε για με κι ίσως να δώσουν κάτι

σ' εκείνον που 'χε τάλαρα τη στέρνα του γεμάτη".

Πέντε έξι ημέρες ύστερα εμπήκε στο βαπόρι

κι ακουμπιστός περίλυπος επάνω στο ραβδί,

ως που στην Ύδρα έφθασε, εγύριζε στην πλώρη

το λατρευτό του το νησί ο γέροντας να δει.

Και σκύβοντας τα κύματα δακρύβρεχτος ερώτα,

πως φεύγει τώρ' απ' το νησί και πως ερχόταν πρώτα.

"Εδώ τι θέλεις, γέροντα?" ρωτά τον καπετάνο

στο υπουργείον εμπροστά κάποιος θαλασσινός

ντυμένος στα χρυσά. "Παιδί μου, είναι πάνω

ο Κωνσταντής?". "Ποιος Κωνσταντής?". "Αυτός... ο Ψαριανός".

"Δε λεν κανένα Ψαριανό, εδώ είναι Υπουργείο,

να ζητιανέψεις πήγαινε μες στο φτωχοκομείο!".

Ο γέρος ανασήκωσε το κάτασπρο κεφάλι

και τα μαλλιά του εσάλεψαν σαν χαίτη λιονταριού

και με σπιθόβολη ματιά μες απ' τα στήθια βγάνει

με στεναγμό βαρύγνωμο φωνή παλληκαριού:

"Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα,

οι καπετάνοι σαν και σε δεν θα φορούσαν στέμμα!".

Τότε ο Κανάρης που άκουσε φιλονικία κάτου,

στο παραθύρι πρόβαλε να δει ποιος τον ζητεί

και το νησιώτη βλέποντας λαχτάρησε η καρδιά του

και να 'ρθει επάνω διέταξε με τον υπασπιστή.

Κάτι η φωνή του γέροντα του εξύπνησε στα στήθη,

κάτι που μοιάζει με όνειρο μαζί και παραμύθι.

Τον κοίταξε τα μάτια του μες στα μακριά του φρύδια,

που μοιάζανε σαν αετούς κρυμμένους στη φωλιά,

στον καπετάνο εφάνηκαν με την φωτιά την ίδια,

όταν τα εφώτιζε ο δαυλός τα χρόνια τα παλιά.

Κι ένας τον άλλο κοίταζε κατάματα οι δυο γέροι,

ο ημίθεος τον γίγαντα, ο ήλιος το αστέρι.

"Δεν με θυμάσαι, Κωνσταντή?" σε λίγο του φωνάζει,

"γρήγορα συ με ξέχασες, μα σε θυμάμαι εγώ!...".

"Ποιος το 'λπιζε να δει ποτές", ο γέροντας στενάζει,

"τον καπετάνο ζήτουλα, το ναύτη υπουργό!...".

Και σκύβοντας την κεφαλή στα διάπλατά του στήθη,

τη φτώχεια του ελησμόνησε, τη δόξα του εθυμήθη.

"Ποιος είσαι, καπετάνο μου? Και ποιο 'ναι το νησί σου?",

ο Ψαριανός τον ερωτά με πόνο θλιβερό,

"πενήντα χρόνια, μια ζωή, περάσανε, θυμήσου

απ' της καλής μου εποχής, εκείνης τον καιρό.

Μήπως στην Σάμο ήσουνα την εποχή εκείνη?

Στην Κω, στην Αλεξάνδρεια, στη Χιο, στη Μυτιλήνη?"

Απ' έξω απ' την Τένεδο ...πενήντα πέντε χρόνια

επέρασαν απ' την στιγμήν εκείνη, σαν φτερό.

Σαν να σε βλέπω Κωνσταντή, δε θα ξεχάσω αιώνια...

Ακόμα στο μπουρλότο σου καβάλα σε θωρώ...

Χρόνος δεν ήταν που 'καψες στη Χιο τη ναυαρχίδα

κι ήταν η πρώτη μου φορά εκείνη που σε είδα...

Απ' έξω απ' την Τένεδο, θυμάσαι? Μια φρεγάδα

σ' έβαλε εμπρός μ' αράπικου αλόγου γληγοράδα

μ' οχτώ βατσέλα πίσω της εμοιάζαν περιστέρια

κι εσύ γεράκι γύρω τους... επάνω στο μπουρλότο,

που την κορβέτα τίναξες πρωτύτερα στ' αστέρια,

σαν δαίμονας μες στον καπνό γλυστρούσες και στον κρότο.

Σε καμαρωνώ από μακριά... κι οι ναύτες κι ο λοστρόμος

μ' εξώρκιζαν να φύγουμε τους είχε πιάσει τρόμος,

γιατί η αρμάδα ζύγωνε επάνω στο τιμόνι

θάρρος στους ναύτες σου έδινες... δεν βάσταξε η καρδιά μου,

σε μια στιγμή χανόσουνα, σε μια στιγμή και μόνη

και "όρτσα! μάινα τα πανιά!" φωνάζω στα παιδιά μου.

Στο στρίψιμο του τιμονιού μας σίμωσες... μ' αντάρα,

ο Τούρκος κοντοζύγωνε η μαύρη μου καμπάρα

αστροπελέκια και φωτιές και κεραυνούς πετούσε,

μα σαν δελφίνι γρήγορα κι εκείνος εγλιστρούσε.

Οι ναύτες μου φωνάζανε: "Τι κάνεις καπετάνο?"

Κι εγώ τους λέω: "Τον Ψαριανό να σώσω κι ας πεθάνω...".

Και σου πετώ τη γούμενα... και δένεις το μπουρλότο...

κάνω τιμόνι δεξιά... το φλογερό το χνώτο

του Τούρκου θα σε βούλιαζε θυμάσαι? Σου φωνάζω,

"Πρώτος απ' όλους ν' ανεβείς", μα δεν μ' ακούς κι αφήνεις

άλλοι ν' ανεβούν... έσκυψα κι απ' τα μαλλιά σ' αδράζω,

και σ' έσωσα κι εφύγαμε... μα δάκρυα βλέπω χύνεις!...".

"Ματρόζε μου!" δακρύβρεχτος ο Κωνσταντής φωνάζει

και μες στα στήθη τα πλατιά σφιχτά τον αγκαλιάζει.

Κι ενώ οι δύο γίγαντες με τα λευκά κεφάλια

στ' άσπρα τους γένεια δάκρυα κυλούσαν σαν κρυστάλλια,

δυο κορφοβούνια μοιάζανε γεμάτα από το χιόνι,

όταν του ήλιου το φιλί την άνοιξη το λειώνει.

"Τα πιο σημαντικά πράγματα ο άνθρωπος τα έμαθε από τη Φύση.

Απ' το Χελιδόνι το Κτίσιμο,

απ' την Αράχνη την Υφαντική

κι απ' τα Αηδόνι το Τραγούδι..."

Παγκόσμια ημέρα Ποίησης σήμερα

Σε Πλήρη Άρση του Cabotage..!

ΚΑΜΠΟΤΑΖ

Τι είναι και γιατί το καταργούν

Η άρση του καμποτάζ ενάντια στην οποία αγωνίζονται οι ναυτεργάτες έχει μεγάλη σημασία για όλους τους εργαζόμενους της χώρας και ειδικά των νησιών. O όρος «cabotage», δηλαδή «προστατευτισμός», που ισχύει μέχρι τώρα στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, για τη χώρα μας σημαίνει ότι οι θαλάσσιες συγκοινωνίες πρέπει να εκτελούνται από πλοία με ελληνική σημαία και ελληνικά πληρώματα.

Αυτός ο «προστατευτισμός» είχε επιβληθεί για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών. Δύο από τα βασικά στοιχεία αυτού του «προστατευτισμού», είναι οι οργανικές συνθέσεις των πλοίων και η δεκάμηνη υποχρεωτική δρομολόγηση και επάνδρωση των πλοίων.

Συγκεκριμένα, τα πληρώματα των ακτοπλοϊκών πλοίων καθορίζονται από το ΠΔ 177/74 το οποίο ορίζει τον αριθμό του πληρώματος, τις ειδικότητες των ναυτεργατών, με μία κουβέντα τις οργανικές συνθέσεις των πλοίων. Οι οργανικές συνθέσεις (σύνθεση και αριθμός πληρώματος) έχουν άμεση σχέση και με την προστασία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα, καθώς συνδέονται και με τη χρήση των σωστικών μέσων. Δηλαδή στην ώρα της κρίσης με βάση τη λεγόμενη «υποδιαίρεση» του πληρώματος, το κάθε μέλος του πληρώματος έχει και συγκεκριμένο πόστο (ο καθένας σε μία από τις σωστικές βάρκες, στα «βαρελάκια» κ.ά.).

Η δεκάμηνη υποχρεωτική επάνδρωση και δρομολόγηση των ακτοπλοϊκών πλοίων αφορά τόσο το δικαίωμα στη δουλειά με συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα και συνδικαλιστική εκπροσώπηση, όσο και τη στοιχειώδη ακτοπλοϊκή σύνδεση των νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα και μεταξύ τους, άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες είναι ενταγμένες στον αμυντικό σχεδιασμό της χώρας. Σε όλα αυτά βέβαια έχουν βάλει τη σφραγίδα τους οι αγώνες του ναυτεργατικού κινήματος.

Οι ανάγκες του πολυεθνικού κεφαλαίου οδήγησαν στον κανονισμό 3577 που εκδόθηκε από την Ευρωπαϊκή Ενωση το 1992, και ο οποίος προβλέπει την άρση κάθε προστατευτισμού στις εσωτερικές θαλάσσιες συγκοινωνίες και επί της ουσίας είναι η εφαρμογή της Συνθήκης του Μάαστριχτ στη θάλασσα.

Αυτό, γίνεται σαφές από τον πρόλογο του κειμένου του Κανονισμού που αναφέρει: «Η κατάργηση των περιορισμών στην παροχή υπηρεσιών θαλάσσιων μεταφορών εντός των κρατών - μελών είναι αναγκαία για την εγκαθίδρυση της εσωτερικής αγοράς, ότι η εσωτερική αγορά περιλαμβάνει ένα χώρο, στον οποίο εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των προσώπων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων. Κατά συνέπεια, η ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών πρέπει να εφαρμοστεί στις θαλάσσιες μεταφορές εντός των κρατών - μελών. Της ελευθερίας αυτής πρέπει να επωφεληθούν οι πλοιοκτήτες της Κοινότητας»!

Η άρση του καμποτάζ άρχισε να εφαρμόζεται στην ακτοπλοΐα σταδιακά από το 2001 με το νόμο 2932 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με τον οποίο ενσωματώθηκε στην ελληνική νομοθεσία ο κανονισμός 3577, χειροτερεύοντας δραματικά το ήδη σαθρό θεσμικό πλαίσιο στην ακτοπλοΐα. Ενώ από το 2010 εφαρμόστηκε πλήρως στα κρουαζιερόπλοια.

Στην ακτοπλοΐα η σταδιακή εφαρμογή έδωσε ώθηση στη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου με τη δημιουργία μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων (GRIMALDI, MIG και SEA STAR CAPITAL έλεγχαν το καλοκαίρι του 2011 το 80% των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών), στην επιθετικότητα του εφοπλιστικού κεφαλαίου και χειροτέρεψε την κατάσταση των ναυτεργατών στα καράβια, τη συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση των νησιών.

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: Αυξήσεις - φωτιά στα εισιτήρια, παροπλισμός του 60% των ακτοπλοϊκών πλοίων κάθε χειμώνα απομονώνοντας νησιά, ενώ οι εφοπλιστές αρνούνται να δρομολογήσουν πλοία αν δεν τους συμφέρει ακόμα και τους καλοκαιρινούς μήνες. Επισφράγισμα είναι οι χοντρές επιδοτήσεις που τσεπώνουν με την πατέντα των άγονων γραμμών (120 εκατ. ευρώ μόνο για το 2011). Το γεγονός ότι ακόμα στα ακτοπλοϊκά πλοία παραμένουν ναυτεργάτες με συγκροτημένα δικαιώματα, ότι τηρείται η υποχρεωτική 10μηνη δρομολόγηση και επάνδρωσή τους, οφείλεται ακριβώς στους αγώνες των ναυτεργατών.

Τώρα, όπως φαίνεται, εφοπλιστές και η συγκυβέρνησή τους επιδιώκουν να «τελειώνουν», προωθώντας την πλήρη εφαρμογή του κανονισμού στην ακτοπλοΐα, που σημαίνει κατάργηση και του τελευταίου προστατευτισμού. Δηλαδή κατάργηση της 10μηνης υποχρεωτικής δρομολόγησης και επάνδρωσης των πλοίων, «κατάργηση» των ναυτεργατών με συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα και συνδικαλιστική εκπροσώπηση, επιβολή της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, όπως ισχύει στα κρουαζιερόπλοια, διαμορφώνοντας ένα εφιαλτικό τοπίο και για τους νησιώτες και για την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα.